Top
Eigenzinnige vrouwen in de muziek – Sonorant
fade
3675
post-template-default,single,single-post,postid-3675,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.6,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,eltd-light-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Eigenzinnige vrouwen in de muziek

Eigenzinnige vrouwen in de muziek

Een hele tijd geleden al vroegen mijn vrienden van de Remonstrantse gemeente in Hoogeveen of ik een muzikale lezing wilde houden over vrouwen in de muziek. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat dat voor mij niet zo’n thema is, muziek en gender. Ja oke, er zijn behoorlijk weinig vrouwelijke componisten en dirigenten, maar om nou te zeggen dat ik daar als zanger, speler of luisteraar last van heb: nou nee.

Als ik muziek luister of speel, word ik eigenlijk vooral geraakt door de stemming die de muziek bij me oproept, en wat dat met mijzelf doet. En daarbij maakt het blijkbaar weinig uit of de componist man of vrouw is: muziek van Mahler of Part raakt mij diep in m’n ziel, muziek van Meredith Monk of Annie Lennox ook.

 

Muziek als persoonlijke ervaring

Nu ik dit zo schrijf, kan ik me ook wel een reden voorstellen waarom dat zo is: muziek is voor mij bij uitstek een middel om m’n eigen herinneringen en emoties op te roepen. Uiteraard heeft een componist zijn of haar eigen verhaal dat hij of zij in z’n composities legt, maar dat gebeurt eigenlijk heel indirect: er zijn geen beelden, zoals in een schilderij.  En als er al woorden zijn, dan zijn die -in de klassieke muziek in ieder geval- heel vaak al een abstractie van het persoonlijk gevoel van een componist, zoals een gedicht of een bijbelse tekst.

Je hoort in die zin eigenlijk vrij weinig concreets terug over de man of vrouw achter de muziek. Dat laat dus heel veel ruimte voor persoonlijke ervaring, herinnering en verwerking. Maar wat ik me dan wel afvraag: als het blijkbaar zo weinig uitmaakt wie er achter de muziek zit, waarom dan toch zo weinig vrouwen?

 

Waar blijft die emancipatie?

Tot de Romantiek kan ik het wel volgen: daar zie je eingelijk op alle fronten dat in West-Europa de mannen toch wel de dienst uitmaakten. Maar waar in de Romantische literatuur vrouwen een aardige inhaalslag hebben gemaakt, en ik uit m’n hoofd net zoveel hedendaagse schrijfsters als schrijvers kan opnoemen, lukt me dat met componisten eigenlijk niet.

Iemand enig idee waar dat in zit? Is er voor het componeren van muziek soms een bepaalde mannelijke eigenschap nodig? Is gecomponeerde/moderne muziek in z’n geheel wat op de achtergrond aan het raken, en heeft er wel degelijk een emancipatie plaatsgevonden, maar in een ander genre? De popmuziek?

 

Wie waren die vrouwen dan?

Zo mijmerend word ik toch behoorlijk benieuwd naar vrouwen in de muziek, wie dat dan waren en wat ze dachten en voelden. Googelen op ‘vrouwen in de muziek’  levert vooral resultaten uit de popmuziek. ‘Vrouwelijke componisten’: een paar. Eigenzinnige vrouwen in de muziek: daar vind ik meer aanknopingspunten: websites met lijstjes vrouwen die actief zijn in de vrouwenbeweging, die hun muziek inzetten om hun stem te laten horen.

In de komende blogs vertel ik wat meer over een aantal eigenzinnige vrouwen en laat ik natuurlijk ook hun muziek horen. Sommigen kende ik al heel lang; hun muziek heeft een speciaal plekje in m’n hart. Anderen zijn voor mij nieuwe kennismakingen waar ik weer veel van leer. Happy listening!

Maaike
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.