Top
U2 – up close – Sonorant
fade
3993
post-template-default,single,single-post,postid-3993,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow-ver-1.3.6,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,eltd-light-header,eltd-header-style-on-scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

U2 – up close

U2 – up close

Toch maar even een blog, want jee, wat een ervaringen twee weken geleden! Zo’n 13 jaar geleden dachten zusje C. en ik al dat we het laatste U2-concert hadden meegemaakt, en eigenlijk had ik dat gevoel nu ook weer heel sterk, al vanaf de aanloop naar de hele Experience & Innocence Tour. Dus toen ik voor het tweede concert een staplek had bemachtigd (met de nodige Ticketmasterhartverzakkingenstress), wist ik eigenlijk al meteen dat ik zoveel mogelijk vooraan wilde staan. Gewoon, om helemaal ondergedompeld te zijn in de ervaring van dat moment. Misschien ook wel een beetje om afscheid te nemen?

Afbeeldingsresultaat voor u2 getting old

Maar vooraan bij een U2-concert, dat gaat niet zomaar, daar heb je wel iets van een plan voor nodig. Dus weken vantevoren ben ik al gaan speuren, navraag gaan doen op fansites, en de nodige voorbereidingen gaan treffen. Als in: hotelkamer in de buurt (want je weet niet hoe vroeg je in de rij moet gaan staan), campingstoeltje scoren, regenponcho, warme trui, telefoonoplader, genoeg proviand voor een week…pffff, op vakantie gaan is er niets bij!

Afbeeldingsresultaat voor what to bring to a ga queue

En dan nog de onzekerheid van ‘De Rij’: doorgaans ontstaat er op enig moment een informele rij. Als je geluk hebt, en bij de eerste 250 informelerijgangers hoort, krijg je een nummertje, en ben je meestal verzekerd van een mooie plek op het veld. Maar waar die rij start, en vooral: wanneer…daar kom je alleen achter als je weet in welke Facebook- en Twitterhoeken de superfans zich bevinden.

Nagoed, die fans vond ik dus, bijvoorbeeld op U2start.com, en in de Facebookgroep U2 GA information. En ja, da’s een bijzonder clubje. Zo diehard fan dat ze in Amsterdam al vier dagen van te voren een rij zijn gestart. 

Fans van U2 bivakkeren voor de Ziggo Dome sinds woensdag

Dat was me wel wat erg gortig, zeker ook omdat ik staplaatsen had voor het tweede concert. Het eerste concert zat ik traditiegetrouw lekker met zusje C. op de tribune. Ook een geweldige ervaring trouwens, maar lastig te combineren met vier dagen in de rij staan.

Mijn doel zou dus moeten zijn om zo snel mogelijk na het eerste concert de informele rij voor het tweede concert te vinden. Daar heb ik behoorlijk wat speurwerk aan verricht, maar dat bleek achteraf niet nodig: ik liep na het concert naar buiten, zag mensen met polsbandjes, en verhip…ik stond in de informele rij! Er waren zowaar nog nummers over! Ja, en dan krijgt de U2-koorts toch de overhand…wat tot nu toe een soort vage gedachtewens was, bleek opeens werkelijkheid te kunnen worden: een plekje vooraan!

Dat betekende dus: plannen. De informele rij werkt met meldplicht op gezette tijden. Je hoeft niet de hele nacht in de rij te blijven, als je je maar meldt om 07:00, 11:00 en 16:00. Daar kun je van alles van vinden, maar ik besloot op dat moment om me eraan over te geven, en vooral te genieten van de toch lichtelijke waanzin die je krijgt als je een stel U2-enthousiastelingen bij elkaar zet.

Eenmaal in het bezit van mijn polsband met nummertje, ben ik teruggegaan naar mijn hotel, en heb daar zoveel mogelijk geprobeerd te slapen. De volgende ochtend om 07:00 netjes gemeld, daarna nog wat bijgeslapen, ontbeten, m’n tas en spullen gepakt, en teruggegaan naar de Ziggodome voor de rollcall van 11:00. Daar werd meteen gerepeteerd met de opstelling binnen het hek: die moest in vijf rijen, op nummer. Met een grote waarschuwing: als je niet stipt om 16:00 op je plek staat, kom je het vak niet meer in, en moet je achteraan aansluiten bij de gewone rij.

En aangezien ik toch geen andere plannen had, ben ik lekker op m’n stoeltje gaan zitten, onder een dekentje, in de zon, omringd door mede-gekkies die ik tot nu toe alleen kende via Internet. En daar kwam ik dus het U2-rij-gevoel tegen. Met z’n allen vol verwachting naar iets waar je al maanden naartoe leeft, met mensen die minstens even lang fan zijn, ieder met z’n eigen verhalen en ervaringen. En dat is dus gewoon be-re-gezellig!

Om 16:00 verzamelden we ons voor de laatste keer, en werden we door de Ziggodome security naar onze plaatsen in het voorste wachtvak geleid. Dat ging met militaire preciezie, keurig op nummer, alleen…er ontbrak een behoorlijk gedeelte van de groep. Wat bleek: de ‘star fans’, die de hele wereld over reizen om de band te zien’, waren nog in Amsterdam bij het hotel waar U2 verbleef. En, hoe pijnlijk ook, zij kwamen het wachtvak niet meer in.

Voor mij betekende dat dat ik opeens zo’n 40 nummers naar voren schoof in de rij. En dat betekende dat ik, toen ik de zaal binnenliep, nog een lege plek zag bij de e-stage. What the…ik stond gewoon pal vooraan!

Van het concert zelf heb ik maar een foto gemaakt, ik heb vooral heel erg in het moment staan genieten. De herinneringen zijn ook veel meer gevoelsmatig: heel bewust ervaren wat ik op dat moment voel, hoor, zie, ruik. Net als m’n eerste U2-concert 25 jaar geleden, toe er uberhaupt geen mobiel of internet was. Die herinneringen gaan ook veel meer over intensiteit, ervaren, verwonderen dat je er uberhaupt bij bent en ze in het echt ziet en hoort.

En genieten, dat was het, met als absolute hoogtepunt ’13 (there is a light)’. Zo’n mooi en persoonlijk liedje. Kwetsbaar en ontroerend ook, met een prachtig mooie wens die bleef weerklinken in me. Met daarbij ook het gevoel dat dit het inderdaad echt was. Wat was er hierna nog te zeggen?

Wat een avond. Prachtig.

Maaike
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.